UNO wygląda niewinnie. Kolorowe karty, proste cyfry, kilka zasad, pudełko, które można wrzucić do plecaka. A potem mijają trzy minuty i ktoś już krzyczy, że nie można rzucać +4 na +2, ktoś inny zapomniał powiedzieć „UNO”, a rodzinna rozgrywka nagle zamienia się w małą wojnę psychologiczną.
Historia tej gry zaczęła się w 1971 roku w Stanach Zjednoczonych. Jej twórcą był Merle Robbins, fryzjer z Ohio, który często grał z rodziną w Crazy Eights. Problem był taki, że zasady tej gry bywały niejasne, przez co przy stole regularnie dochodziło do kłótni. Robbins postanowił więc stworzyć własną wersję: prostszą, bardziej czytelną i kolorową. Tak narodziło się UNO.
Na początku gra była rodzinnym projektem. Robbins razem z bliskimi zainwestował w produkcję pierwszych talii i sprzedawał je lokalnie, między innymi w swoim zakładzie fryzjerskim. Dopiero później prawa do gry kupił Robert Tezak, który rozwinął ją na większą skalę przez firmę International Games. W 1992 roku UNO trafiło do Mattela i od tego momentu zaczęło stawać się globalną marką.
Fenomen UNO polega na tym, że zasady można wytłumaczyć w minutę. Gracze dokładają kartę pasującą kolorem albo numerem, próbując jak najszybciej pozbyć się wszystkich kart z ręki. Są też karty specjalne: zmiana kierunku, blokada ruchu, dobieranie kart czy zmiana koloru. Niby banalne, ale właśnie w tej prostocie siedzi siła gry.
Dziś UNO ma wiele wersji: klasyczne UNO, UNO Flip, UNO Attack, UNO No Mercy, UNO All Wild, UNO Junior czy edycje kolekcjonerskie z filmami, sportem i popkulturą. Każda dodaje coś swojego, ale rdzeń zostaje ten sam: szybka gra, proste emocje i ciągłe napięcie.
UNO przetrwało, bo łączy pokolenia. Może grać dziecko, rodzic, znajomy na imprezie i ktoś, kto nigdy wcześniej nie trzymał talii w ręce. To gra, która udaje niewinną, ale każdy wie, że jedna karta +4 potrafi zakończyć przyjaźń na pięć minut.
