Wabi-sabi jest to Japoński zmysł estetyczny, odnoszący się do sztuki odnajdywania piękna w niedoskonałości. W rzeczkach codziennych, skromnych, przyziemnych. Bazujący na autentyczność, normalność, prostocie czy wyzwoleniu od uprzedzeń. Jest to świadomość piękna możliwość odczuwania głębi i bogactwa natury pośród spokoju.
Wyrażenie to pochodzi z języka Japońskiego. ”Wabi” i ”sabi” początek mają w tradycji buddyjskiej ”mujō”, która koncentruje się na przemijalności i naturalnym procesie starzenia się. Słowo ”wabi” odnosi się do prostoty, skromności i spokoju. Natomiast ”sabi” do piękna, którego dojrzewa z wielkim i naturalnymi zabrudzeniami. W połączeniu są symbolem harmonii i akceptacji tego co niedoskonałe.
Próżno szukać ideałów w świecie gdzie każde kolejne zdjęcie przedstawia wyretuszowane kłamstwa. Patrząc na siebie w lustrze widzimy że brzuch nie jest idealnie płaski, a sylwetka nie wygląda jak świeżo po siłowni. Na twarzy mimo stosowanych kremów pojawiają się kolejne niedoskonałość i zmarszczki. W zlewie piętrzą się naczynia, kusz osiada na dawno nieużywanym hantlach – bo kto by miał na to czas i siły. Koniec tygodnia nie równa się zawsze imprezą z wieloma znajomymi. Czas niby zajęty ale koniec końców nie są to ciekawe wydarzenia, nadające się na potencjalnego vloga. W końcu nadchodzi myśl – Czy ze mną jest coś nie tak? Gdzie ta pełnia życia? Perfekcyjny wygląd w jeszcze bardziej nieskazitelnym domu – zupełnie jakby tam nikt nie mieszkał.
Bo przecież życie to zmęczenie po pracy i chęć obejrzenia bezmyślnych filmików. Brudne mieszkanie bo najzwyczajniej nie miało się siły i czasu posprzątać. Chodzeniu w starych dresach i tłustych włosach. Rozstępy, cellulit, trądzik i wiele innych rzeczy, które na siłę wmawiamy że nie są normalne.
Przeczytaj także: Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich
To motylek z niedomalowanym skrzydełkiem – lekko poruszający się po niebie. Tak jakby ktoś nie dokończył go malować. Kwiaty, które nie są kolorowe i przyciągające zapachem. Jednak posiadające swój urok i sprawiające że cały bukiet jest kompletny. Kot, które całe dnie śpi wylegując się w majowych promieniach słońca. Z premedytacją ignorujący nasze wołania. Lasy gdzie natura niepoddana człowiekowi, robi co jej się żywnie podoba. Zginając drzewa, rozrastając krzewy – tak jakby chciała przekazać że tutaj kontroli nie masz…
Bo takie jest właśnie wabi-sabi, znalezienie najpiękniejszych rzeczy w codziennym życiu. Bo nie zawsze mamy czas i chęci by się pomalować i ładnie ubrać. Ciało się zmienia i nie jest idealne. Świat do około nas codziennie pokazuję że piękno jest tuż przed nami, wystarczy na nie spojrzeć lub posłuchać. Czasem nawet wyjście do pracy może być kaskadą niesamowitych widoków i znalezienia upragnionego spokoju. Nie ma ideałów, a szukanie ich jest po prostu bezsensowne. Starość jest procesem, zmarszczki emocjami – a wszystko to buduję historię, której nie powinniśmy się wstydzić. Dlatego im wcześniej to zrozumiemy, tym spokojniejsi będziemy. Przestaniemy gonić na siłę za tym co niemożliwe, doceniając to co jest tu i teraz…
